Xoruz özünə bir qarmon aldı. Bazardan evə gəldi, çəpərin üstündə oturub qarmon çalmağa başladı. Bir gün çaldı, iki gün çaldı, üç gün çaldı... Sahibini tamamilə unutdu: daha səhərlər onu işə getmək üçün oyatmadı.
Sahibi xoruzdan inciddi:
— Mən sənə görə atı yemləyə, tarlanı şumlamağa, toxumu səpə bilmədim. Cəhənnəm ol buradan! Bir də sənin qarmonunun səsini eşitməyim, yoxsa pis olar.
Xoruz çox utandı. Qarmonunu da götürüb meşəyə getdi.
Xoruz meşədə gəzərkən qarşısına quldurlar çıxdı:
— Ey, Xoruz, bu qarmon sənə haradandır?
— Almışam.
— Bəs pulu haradan aldın?
— Sahibim vermişdi.
— Sənin sahibinin pulu çoxdurmu?
— Mənimlə getsəniz, özünüz hər şeyi görərsiniz.
Gecə düşəndən sonra xoruz quldurları kəndə gətirdi. Pul axtarmaq üçün kotanı qoşdurdu, tarlanı şumlatdırdı. Quldurlar bütün tarlanı şumladılar, amma pul tapmadılar.
— Ay Xoruz, bəs bu pullar haradadır?
— Yəqin, sahibim onları başqa yerdə gizlədib. Gəlin gedək anbara.
Xoruz quldurları anbara gətirdi. Kisələri doldurub, tarlaya daşıtdırdı. Quldurlar bütün toxumları tarlaya səpib qurtardılar, amma yenə pul tapa bilmədilər.
— Ay Xoruz, bu pulları neyləmisən axı?
— Yəqin, sahibim yerini dəyişib. Siz evin yanında qarmon çalın, mən də zirzəmiyə baxım.
Xoruz zirzəmiyə düşdü, quldurları isə bayırda qarmon çalmaq üçün saxladı.
Sahibi xoruzun qarmonunun səsini eşidib yuxudan ayıldı. Qamçısını götürüb həyətə qaçdı, quldurları o ki var qamçıladı. Quldurlar qorxudan canlarını zorla qurtarıb meşəyə doğru qaçmağa başladılar.
Xoruz anbardan çıxdı. Banlamağa başladı. Sahibi ilə barışıb mehriban yaşamağa davam etdi. O gündən sonra da qarmonunu bir yerdə çaldılar. Biri çalar, o biri də oynayardı.
