Biri var idi, biri yox idi. Bir gün baba bir turp əkdi və dedi:
— Böyü, böyü, turpum, şəkər ol, möhkəm ol!
Günlər keçdi, babanın turpu böyüyüb çox böyük bir turp oldu. Baba turpu çıxarmağa gəldi. Dartdı-dartdı, çıxara bilmədi.
Baba nənəni köməyə çağırdı. Nənə babadan, baba turpdan tutdu. Dartdılar, dartdılar, çıxara bilmədilər.
Nənə nəvəni köməyə çağırdı. Nəvə nənədən, nənə babadan, baba turpdan tutdu. Dartdılar, dartdılar, çıxara bilmədilər.
Nəvə Toplanı köməyə çağırdı. Toplan nəvədən, nəvə nənədən, nənə babadan, baba turpdan tutdu. Dartdılar, dartdılar, çıxara bilmədilər.
Toplan Məstanı köməyə çağırdı. Məstan Toplandan, Toplan nəvədən, nəvə nənədən, nənə babadan, baba turpdan tutdu. Dartdılar, dartdılar, çıxara bilmədilər.
Məstan siçanı köməyə çağırdı. Siçan Məstandan, Məstan Toplandan, Toplan nəvədən, nəvə nənədən, nənə babadan, baba turpdan tutdu.
Dartdılar, dartdılar — və turpu çıxardılar!
Turpun nağılı bizə sadə, amma çox dəyərli bir həqiqət öyrədir — tək çətin görünən iş, birlikdə asanlaşır. Baba tək, sonra nənə ilə, sonra bütün ailə ilə turpu çıxara bilmədi, amma ən kiçik və zəif görünən siçan da köməyə gələndə, bütün birgə səy öz bəhrəsini verdi və turp çıxdı.
Bu, "Güc birlikdədir" atalar sözünün gözəl bir təcəssümüdür — nə qədər kiçik olsa da, hər kəsin köməyi qiymətlidir, və birlik olan yerdə ən böyük maneə də aradan qalxır.
