Bahar günlərinin birində kənd kənarındakı çəmənlikdə əlvan bir çərpələng uçurdular. Onun ipini uşaqlar əlində tutmuşdu, amma çərpələngin öz ürəyi göylərin lap zirvəsinə can atırdı. O, külək kimi azad olmaq, heç kimə bağlı qalmadan uçmaq istəyirdi.
Həmin gün kəskin bir külək qopdu. İp birdən-birə qırıldı və çərpələng sevincdən az qala qışqıracaqdı. Artıq heç kim onu geri çəkmirdi, o, istədiyi qədər yüksəyə qalxa bilərdi.
Amma çox keçmədən fərqli bir şey hiss etdi. Külək onu bir yana, sonra o biri yana atır, nə qədər çırpınsa da, istiqamətini özü seçə bilmirdi. Qorxudan tir-tir əsərək aşağı — bir gül kolunun üstünə düşdü.
Orada rəngli qanadlı bir kəpənək çiçəkdən çiçəyə qonurdu. Çərpələngin pərişan halını görüb yaxınlaşdı:
— Sənə nə olub? Niyə belə üzgünsən?
— İpim qırıldı, — deyə çərpələng pıçıldadı. — Düşünürdüm ki, azad olanda dünyanın ən xoşbəxt varlığı olacağam. Amma indi hara uçacağımı belə bilmirəm. Külək məni oyuncaq kimi oynadır.
Kəpənək bir anlıq susdu, sonra yumşaq səslə dedi:
— Bilirsənmi, mən də bir vaxtlar elə düşünürdüm ki, sənin kimi yüksəklərə qalxmaq ən gözəl şeydir. Amma sonra başa düşdüm ki, azadlıq təkcə hara istəsən oraya getmək deyil. Əsl azadlıq odur ki, hara gedəcəyini özün bilsən və yolunu itirməyəsən.
— Bəs mən indi nə edim? — çərpələng kədərlə soruşdu. — Nə ipim var, nə də qanadlarım səninki kimi məni istədiyim yerə apara bilir.
Kəpənək gülümsündü:
— Qorxma. Sən tək deyilsən. Mən sənə kölgə salan budaqları göstərərəm, küləyin hansı tərəfdən əsdiyini bilərəm. Birlikdə yolunu tapa bilərik.
Həmin gündən etibarən kəpənəklə çərpələng bir-birindən ayrılmadı. Kəpənək çiçəkdən çiçəyə uçanda, çərpələng də yavaş-yavaş, ehtiyatla onun arxasınca süzülürdü. Artıq tək deyildi, kimsə ona yol göstərirdi, kimsə onun yanında idi.
Axşam düşəndə, günəş üfüqə enəndə, çərpələng bir budağın üstünə, kəpənəyin yanına qondu və dedi:
— İndi başa düşdüm. Sənin qanadların mənim ipimdən daha qiymətlidir. Çünki sən heç vaxt yolunu itirmirsən — ürəyin hara aparırsa, ora gedirsən, amma heç vaxt tək qalmırsan.
Kəpənək incə qanadlarını yumşaqca ona toxundurdu:
— Əsl azadlıq budur, dostum — istədiyin yerə uçmaq, amma bunu sevdiklərinlə bölüşmək.
O gündən sonra göydə iki fərqli yaradılış uçsa da, onların arasında heç bir məsafə yox idi. Çünki dostluq ən uzaq məsafələri də yaxınlaşdıra bilən ən gözəl ipdir — qırılmayan, görünməyən, amma hər zaman hiss olunan bir bağ.
