Bir varmış, bir yoxmuş. Dənizin kənarındakı kiçik bir kənddə Elvin adlı bir balıqçı oğlan yaşayırmış. Atası vəfat edəndən sonra evin bütün qayğısı onun üzərinə düşmüşdü. Hər səhər gün doğmamış sahilə gedər, köhnə qayığını suya endirib balıq tutmağa çıxarmış.
Elvin heç vaxt lazım olandan artıq balıq tutmazmış. Torunda balaca balıqlar olanda onları dərhal geri dənizə buraxarmış. Kənd adamları ona gülürmüş: “Sən niyə əlinə düşəni saxlamırsan, ay axmaq?” Elvin isə gülümsəyib deyərmiş: “Qoy balaca balıqlar böyüsün, sonra bütün kənd doysun”.
Bir gün dəniz çox dalğalı imiş. Elvin yenə qayığını sahilə çəkib torunu atmış. Birdən böyük bir dalğa qayığı silkələmiş və Elvinin ən qiymətli əşyası — atasından qalan gümüş qarmaq suya düşüb itmiş. Oğlan təlaş içində qışqırmış: “Ay aman, atamın yadigarı getdi! İndi mən nə ilə balıq tutacam?”
Dənizin dibində yaşayan qoca bir balıq bu hadisəni görmüş. Elvinin illərdir balaca balıqları necə qoruduğunu bilən balıq, dərhal dəniz padşahının yanına üzmüş. Əhvalatı ona danışmış və insanlarla danışmaq üçün icazə istəmiş. Dəniz padşahı bir qədər fikirləşmiş, sonra gülümsəyib demiş: “Bu oğlan xalqımıza çox yaxşılıq edib. Gedin, amma əvvəlcə onun ürəyini sınayın”.
Qoca balıq suyun üzünə çıxanda ağzında parlaq brilyant qarmaq varmış. Elvinə yaxınlaşıb soruşmuş: “Bu sənin qarmağındır?” Elvin başını yellədib demiş: “Xeyr, mənim qarmağım bu qədər bahalı deyildi. Bu, başqasının olmalıdır”.
Balıq yenə suya baş vurmuş, bir az sonra bu dəfə parlaq qızıl qarmaqla çıxmış. “Bəlkə bu sənindir?” — deyə soruşmuş. Elvin yenə inkar etmiş: “Yox, mənim qarmağım adi dəmirdəndi, köhnə idi, amma mənə çox əzizdi”.
Balıq üçüncü dəfə suya baş vurub, elə həmin köhnə, paslanmış dəmir qarmağı gətirmiş. Elvinin üzü işıqlanmış: “Budur, bu mənimkidir! Atamdan qalan yeganə xatirə!” Balıq qarmağı ona uzadıb demiş: “Sən dürüst olduğun üçün dəniz padşahı səni mükafatlandırmaq istəyir”.
Sonra suya baş vurub əvvəlki brilyant və qızıl qarmaqları da çıxarıb Elvinə vermiş: “Bunlar da sənindir, çünki ürəyin təmizdir”. Elvin təşəkkür edib evə qayıtmış. Qızıl qarmağı satıb pulla bütün kənd üçün yeni qayıqlar almış ki, hamı daha rahat balıq tutsun.
Brilyant qarmağı isə satmamış, saxlamış — çünki o, atasının dəyərli xatirəsinin yanında dururmuş. Elvin böyüyəndə də heç vaxt balaca balıqları tutmamış, kəndin ən hörmətli balıqçısı olmuş. Deyilənə görə, dəniz onu heç vaxt ac qoymayıbmış.
Bu nağıl da burada bitdi. Göydən üç alma düşdü: biri nağıl danışanın, biri dinləyənlərin, biri də dürüst və xeyirxah uşaqların başına.
