Mavi dənizin dərinliyində balaca yunus balası Dəniz yaşayırdı. Onun gözləri parlaq göy rəngdə idi, elə bil dənizin özündən götürülmüşdü. Dəniz hələ çox balaca idi və böyük dalğalardan qorxurdu.
Hər səhər anası onu sahilə yaxın, sakit sulara aparırdı. Amma Dəniz orada da üzməkdən çox, yosunların arasında gizlənməyi sevirdi. Dalğa bir az güclənəndə dərhal anasının yanına qaçırdı.
Bir gün dənizdə balaca bir ulduzbalığı — adı Pırpız idi — Dənizin yanına üzüb gəldi.
— Salam, Dəniz! Gəl bərabər üzək! — dedi Pırpız sevinclə.
— Yox... Mən bacarmıram. Dalğalar məni qorxudur — dedi Dəniz, başını aşağı salıb.
Pırpız gülümsədi və Dənizin yanında oturdu.
— Qorxmaq pis deyil, Dəniz. Mən də ilk dəfə üzəndə qorxmuşdum. Amma tək deyilsən, mən səninləyəm.
Dəniz bir az fikirləşdi. Pırpızın mehriban gözlərinə baxanda ürəyi yüngülləşdi. Birlikdə, yavaş-yavaş, ən sakit suya tərəf üzməyə başladılar.
— Əvvəlcə quyruğunu yavaşca tərpət, elə bil suya əl yellə — dedi Pırpız. Dəniz onun dediyini etdi və balaca bir dalğa onu yuxarı qaldırdı. Qorxduğunu belə unutdu, çünki bu, çox əyləncəli idi!
Hər gün Dəniz bir az da irəli üzdü. Pırpız həmişə yanında idi, ona gülümsəyir, onu alqışlayırdı. Bir həftə sonra Dəniz artıq özü böyük dalğaların da üstündən keçə bilirdi.
Bütün dəniz dostları — balıqlar, tısbağalar, hətta qoca xərçəng də — Dənizin bu uğuruna sevindilər.
— Sən çox cəsursan, Dəniz! — dedi tısbağa.
Dəniz gülümsədi:
— Mən tək bacarmazdım. Yaxşı bir dost hər şeyi asanlaşdırır.
O gündən sonra Dəniz artıq dalğalardan qorxmurdu. Çünki bilirdi ki, yanında dostu olanda hər şey mümkündür.
