Günəş dağların arxasında nəhəng, ballı peçenye kimi gizlənərkən Pıçıltılı Meşənin üzərinə çəhrayı və bənövşəyi tüllərdən toxunmuş axşam örtüyü sərilmişdi. Şam ağacları xəfif küləyin təsiri ilə sağa-sola yellənir, yarpaqlar isə pıçıltı ilə şirin bir layla söyləyirdi: «Şşşt, şşşt, yatmaq vaxtı gəldi...» Meşənin ən sakit guşəsindəki balaca taxta daxmada sevimli ayı balası Pambıq yaşayırdı. Pambığın qulaqları pambıq şəkəri qədər yumşaq, burnu isə par-par parıldayan qara düyməyə bənzəyirdi.
Həmin axşam Pambıq ən sevdiyi ulduzlu pijamasını geyinmiş, dişlərini fırçalamış və mamır qoxulu rahat yatağına uzanmışdı. Yanında sevimli oyuncağı — balaca məxmər dovşanı Zıpzıp vardı. Ancaq Pambığın balaca gözləri heç cür yumulmurdu. O, ayaqlarını yorğanın altında tərpədir, yastığını gah o tərəfə, gah da bu tərəfə çevirirdi. «Görəsən, yuxum harada gizlənib?» — deyə Pambıq pıçıldadı. «Dovşan Zıpzıp çoxdan yatıb, amma mənim yuxularım hələ qapımı döyməyib».
Elə bu vaxt otağın pəncərəsindən içəri parıltılı, ilıq bir işıq süzüldü. Bu, gümüşü qanadlarını asta-asta çırpan yuxu kəpənəyi Pırıltı idi. Pırıltı otağın tavanında qızılı rəngli kiçik dairələr cızaraq Pambığın çarpayısının ayaq tərəfinə qondu. Onun incə səsi zəng cingiltisi qədər zərif və şirin idi: «Axşamın xeyir, Pambıq! Yuxunu axtarırsan? Sənə yuxular bağına aparan üç balaca sirr gətirmişəm», — dedi.
Pambıq yorğanını çənəsinə qədər çəkib maraqla qulaq asdı.
«Birinci sirr, — Pırıltı yumşaq səslə dedi, — bədənindəki qaçaqaçı üfürüb uzaqlaşdırmaqdır. Elə bil isti şorbanı soyudursan: burnundan dərindən nəfəs al və sonra şamı üfürürmüş kimi nəfəsini yavaşca burax».
Pambıq burnunu yuxarı qaldırıb bal qoxulu lavanda ətri ilə dolu havanı içinə çəkdi. Sonra dodaqlarını büzüb «Füüüü...» deyərək nəfəsini buraxdı. Nəfəsini verərkən balaca qollarının və ayaqlarının bulud qədər yüngülləşdiyini hiss etdi. Ağzı öz-özünə geniş açıldı: «Haaa-uuuvv...» Bax, ilk yuxulu əsnəmə də gəlmişdi!
«İkinci sirr, — kəpənək qanadlarını asta-asta yellədərək pıçıldadı, — bu gün səni ən çox sevindirən anı xatırlamaq və onu isti bir örtük kimi ürəyinə sarımaqdır».
Pambıq gözlərini qıyıb düşündü. Səhər çayda rəngbərəng daşlarla oynamış, günortadan sonra isə anası ilə birlikdə şirin çiyələklər toplamışdı. Anasının isti qucağını xatırlayanda ürəyi sanki bal şərbəti içmiş kimi şirin bir rahatlıqla doldu. İkinci dəfə əsnədi: «Huuu-aaaa...» Bu dəfə əsnəməsi o qədər uzun çəkdi ki, yastığının üstündəki dovşan Zıpzıp belə yuxusunda gülümsədi.
«Üçüncü sirr isə, — yuxu kəpənəyi dedi. Onun səsi artıq uzaqdan gələn layla kimi eşidilirdi, — gözlərini yumub göydəki Ay babanın sənə gülümsədiyini xəyal etməkdir. O işıq səni səhərə qədər qoruyacaq».
Pambıq göz qapaqlarını yavaşca endirdi. Gözləri artıq isti və ağır idi. Çöldəki çay şirin-şirin pıçıldayırdı: «Şırıl-şırıl, yat, şirin ayı, şırıl-şırıl...» Gecə küləyi də pəncərəyə ehmalca toxundu: «Gecən xeyrə qalsın, gözəl yuxular...»
Pambıq məxmər dovşanını qucaqladı və özünü səmadakı çəhrayı pambıq buludların üzərində süzürmüş kimi hiss etdi. Meşənin bütün səsləri uzaqlaşdı və balaca ayı dərin, rahat yuxuya getdi.
İndi sənin də yatmaq vaxtın gəldi, balaca dinləyicim. Başını yastığına qoy, dərindən nəfəs al və kəpənəyin işıltılı qanadlarını xəyal et. Bu gecə bütün şirin yuxular səni gözləyir. Gecən xeyrə qalsın...
