Dörd balaca quzu çobanyastıqları və bənövşələrlə dolu çəmənlikdə hoppanıb oynayırdı. Hər səhər olduğu kimi, günəş doğmamış anaları ilə birlikdə çəmənliyə gəlmişdilər. Bir az uzaqlaşıb oyuna dalmışdılar.
Balaca quzular vaxtın necə keçdiyini hiss etmədilər. Günortaya yaxın sürünün evə qayıtmaq vaxtı çatdı. Amma quzular gizlənqaç oynamaqdan doymurdular. Bir quzu gözlərini yumub saymağa başlayanda, o birilər tez bir yerə qaçıb gizlənirdilər.
Quzulardan birinin adı Qar Dənəsi idi. O, balaca və çevik olduğundan gizlənməkdə çox mahir idi. Həmin gün də uzaqdakı bir kolun arxasında gizləndi. Dostlarının onu tapa bilməyəcəyinə əmin idi. Elə də oldu. Oyun bitdi, sürü yola düşdü, amma Qar Dənəsi gizləndiyi yerdən çıxmadı. Heç kim onun yoxluğunu hiss etmədi.
Hava qaralmağa başlayanda Qar Dənəsi narahat oldu. Gizləndiyi yerdən çıxıb sürüyə çatmaq ümidi ilə qaçdı, amma ətrafda heç bir quzu görünmürdü. Sürü artıq çox uzaqlaşmışdı. Balaca quzu qorxdu və hara gedəcəyini bilmədi. Bir o yana, bir bu yana qaçdı. Uzaqdan canavarların ulartısı da eşidilirdi. Qar Dənəsi başa düşdü ki, gecə çöldə qalmaq təhlükəlidir.
Elə bu vaxt kəndə gedən yolda iki işıq göründü. Qar Dənəsi bunun bir maşın olduğunu düşündü və yola tərəf qaçdı. Yaxınlaşan işıqlar kəndin mehriban sakini Ton-Ton əminin traktoruna aid idi. Quzu sevincindən traktorun qarşısına çıxıb mələdi:
— Məəə! Kömək edin!
Ton-Ton əmi Qar Dənəsini dərhal tanıdı. Onun bu vaxt təkbaşına çöldə nə etdiyinə təəccüblənsə də, vaxt itirmədən quzunu traktora mindirib kəndə, fermaya tərəf sürdü. Qar Dənəsinin qorxusu da yavaş-yavaş keçdi.
Bir az sonra Ton-Ton əmi onu fermaya çatdırdı. Qar Dənəsi ailəsinə qovuşdu. Anası balasını çox axtarmışdı. Əvvəlcə ona bir az acıqlandı, sonra dözməyib quzusunu bərk-bərk qucaqladı. Qar Dənəsi də bir daha anasından və sürüdən uzaqlaşmayacağına söz verdi.
Həmin gecə Qar Dənəsi isti yatağında rahatca yatdı. O, başa düşdü ki, oyun oynayanda böyüklərdən uzaqlaşmaq olmaz və sürü evə qayıdanda hamı ilə birlikdə getmək lazımdır.
