Meşədə balaca bir dovşan yaşayırdı. O, hamıdan qorxurdu. Ağacdan qar düşəndə, quşlar uçub yarpağı tərpədəndə, külək ağacları yellədib səs salanda bu tənbəl dovşanın qorxudan ürəyi ağzına gəlirdi. Beləcə, o, öz yuvasında günlərlə oturur və qorxusundan bayıra çıxmırdı.
Bir gün qışda o, çölə çıxmaq qərarına gəldi və meşədə gəzərkən başqa dovşanlarla rastlaşdı. Bizim bu tənbəl dovşan onları görən kimi lovğalanmağa başladı:
— Mən çox güclüyəm, cəsarətliyəm. Hətta ən zəhmli, vəhşi heyvanlardan belə qorxmuram! Bu meşədə mən heç kəsdən qorxmuram!
Bütün dovşanlar onun ətrafına toplaşdılar və lovğa-lovğa danışmağına qulaq asdılar. Qəflətən dovşanlardan biri onu tanıdı və dedi:
— Hə, tanıdım, bu həmin qorxaq və tənbəl dovşandır ki, bütün qışı öz yuvasında gizlənib.
Dovşanlar onu lağa qoyub gülməyə başladılar:
— Sən ayıdan da qorxmursan?
Lovğa dovşan dedi:
— Yox, qorxmuram!
— Canavardan da qorxmursan?
— Canavardan da qorxmuram! Heç bir yırtıcı mənim üçün qorxulu deyil!
Dovşanlar ona güldülər, sonra isə bu lovğa dovşan haqqında dünyagörmüş qarğaya xəbər verdilər. Qoca qarğa dovşanı axtarmağa başladı. Dovşan qarğanı görüb çox qorxdu.
— Deməli, sən heç kimdən qorxmursan? — deyə qarğa soruşdu. Dovşan yaman utandı:
— Mən daha lovğalanmayacağam.
— Hə, yaxşı, görək!
Qoca qarğa hasarın üstünə qonub qarıldamağa başladı. Bu səsi eşidən itlər ora cumdular.
Bunu görən dovşan qarğanı xilas etmək istədi. O, bayıra atıldı ki, itlər onu görsünlər. İtlər qarğanı buraxıb dovşanın dalınca düşdülər. Qarğa isə yenidən hasarın üstünə qondu.
Dovşan möhkəm qaçırdı, ona görə də itlər onu tuta bilmədilər. Dovşan qarğanı xilas etdi.
Dovşan əslində lovğalansa da, öz mərdliyini sübut etdi. Elə buna görə də o gündən meşədə dovşanı heç kəs qorxaq adlandırmadı.
