Biri var idi, biri yox idi, bir tülkü ilə bir durna var idi. Tülkü meşədə, durna isə bataqlıqda yaşayırdı.
Bir gün tülkü ilə durna rastlaşdılar və dost oldular. Bir dəfə tülkü durnanı qonaq çağırmaq qərarına gəldi.
— Sabah nahara mənə gəl, ay Durnacıq!
— Mütləq gələrəm! — deyə durna dəvətə sevinərək cavab verdi.
Tülkü səhərdən dostunu yaxşı bir ev sahibəsi kimi qarşılamaq üçün hazırlaşırdı. Evi təmizlədi, süfrəyə boşqablar düzdü və ən sevdiyi manna sıyığını bişirdi. Sonra oturub qonağını gözləməyə başladı.
Durna vaxtında gəldi. Tülkü sevindi, ora-bura qaçaraq qonağı qarşılamağa başladı. Onu süfrə arxasında əyləşdirdi, sıyığı boşqablara çəkdi və dedi:
— Ye, ay Durnacıq, çəkinmə. Sıyıq ço-o-x dadlıdır! Bu, mənim ən sevdiyim yeməkdir.
Durna uzun dimdiyi ilə boşqaba döyəcləyirdi:
— Tıq-tıq! Tıq-tıq!
Amma bütün səyləri boşa çıxdı: durnanın ağzına bir damcı da sıyıq düşmədi. Durna incidi, amma bunu büruzə vermədi.
— Çox sağ ol, ay Tülkəcik, qonaqlığına görə, — dedi. — Lap doyduğum qədər yedim. Artıq evə getməyin vaxtıdır. Sabah səni nahara öz evimə gözləyirəm.
Ertəsi gün tülkü durnanın evinə gəldi. Durnanın evi tülkünün evi kimi səliqəli və gözəl deyildi. Durna bir az utanaraq dedi:
— Mən bataqlıqda yaşayıram. Evim səninkindən xeyli sadədir. Amma çox dadlı yemək hazırlamışam! Şorbam ləzzətli və ətirli alınıb, içinə ətirli otlar və çay xərçəngləri də əlavə etmişəm.
Durna iki kuzə qoydu: birini tülkünün, o birini isə özünün qarşısına.
— Ye, ay Tülkücük, çəkinmə!
Tülkü burnunu kuzənin dar boğazına soxdu, amma nə xərçəngdən, nə də ətirli otdan dada bildi.
Durna isə uzun dimdiyini kuzəyə salıb xərçəngləri və ətirli otları rahatlıqla götürürdü.
Durna şorbasını yeyib qurtardı və soruşdu:
— Tülkü, doyubsan? Nahar xoşuna gəldimi?
— Doymuşam, doymuşam! — deyə tülkü hirslə hürüşdürdü və durnanın evindən çıxıb getdi.
Beləcə, tülkü ilə durnanın dostluğu qısa sürdü. Çünki dostlar bir-birini yaxşı tanımamış, səmimi və anlayışlı olmamışdılar.
