Çox-çox uzaqlarda, qumlu səhranın bir ucunda Dəvə, yaşıl meşənin kənarında isə Maral yaşayırmış. Onlar bir-birini az tanısalar da, hər il quşların köçü zamanı rastlaşıb salamlaşarmışlar. Bu il isə taleyin gətirdiyi bir sınaq onları əsl dost edəcəkmiş.
Həmin il səhrada quraqlıq düşüb, bulaqlar qurumağa başlayıb. Dəvə uzaq məsafələr qət edə bilsə də, su tapa bilmirmiş. Eyni zamanda meşədə də qəribə bir hadisə baş verib: ağacların meyvələri hələ yetişməmiş tökülüb, Maral və onun dostları ac qalmaq təhlükəsi ilə üzləşiblər.
Bir gün Maral meşənin kənarında tək-tənha dayanmış Dəvəyə rast gəlib. Onun arıqlamış halını görüb təşvişlə soruşub:
– Dəvə qardaş, sənə nə olub? Niyə belə yorğunsan?
Dəvə başını aşağı salıb cavab verib:
– Səhramızda bütün bulaqlar qurudu. Günlərdir su tapa bilmirəm. Qorxuram ki, tayfam susuzluqdan əziyyət çəkəcək.
Maral bir anlıq fikrə gedib, sonra gözləri parıldayıb:
– Mən səhranın o tayındakı qayalıqda kiçik bir mağara bilirəm. Babalarımız deyərdi ki, orada yerin altından su axır. Gəl birlikdə gedək, bəlkə köməyimiz toxunar.
İkisi birlikdə yola düzəlib. Yol uzun və yorucu olsa da, Maral cəldliyi ilə qısa yolları tapır, Dəvə isə ağır yükləri və uzun məsafələri problemsiz aşırmış. Beləcə, bir-birinin çatışmayan tərəfini tamamlayaraq irəliləyiblər.
Axırda qayalığa çatıblar. Maral dar çatlardan keçərək mağaranın girişini tapıb, Dəvə isə güclü dırnaqları ilə girişi tutan daşları kənara itələyib. Mağaranın dərinliyindən sərin, təmiz bir bulaq axırmış. Hər ikisi sevincdən bir-birinə sarılıb.
Dəvə minnətdarlıqla deyib:
– Təkbaşına heç vaxt bu suyu tapa bilməzdim. Sənin cəldliyin və ağlın olmasaydı, bu mağaranı görə bilməzdik.
Maral təbəssümlə cavab verib:
– Sənin gücün və dözümün olmasaydı, mən bu qayaları aşa bilməzdim. Deməli, tək-tək bacarmadığımızı birlikdə bacardıq.
O gündən sonra Maral meşədəki dostlarını səhraya gətirib, Dəvə isə öz tayfasını meşəyə aparıb. İki icma su və meyvəni bölüşərək birlikdə yaşamağa başlayıb. Artıq nə səhrada susuzluq, nə də meşədə aclıq qalıb — çünki onlar artıq tək deyil, bir ailə kimi dostluq edirmişlər.
Nağılın dərsi
Bu nağıl bizə öyrədir ki, hər kəsin özünəməxsus bir bacarığı var və tək-tənha çətin görünən işlər, bir-birimizə kömək etdikdə asanlaşır. Fərqliliklərimiz bizi ayırmamalı, əksinə, bir-birimizi tamamlamalıdır. Əsl dostluq çətin günlərdə sınaqdan çıxır və paylaşmaqla daha da gözəlləşir.
