Biri varmış, biri yoxmuş. Dağ ətəyində, bulaqların şırıldadığı, kəpənəklərin uçuşduğu balaca bir kənddə Elnur adlı gülərüz bir oğlan yaşayırmış. Elnur top oynamağı, ağaca dırmaşmağı və nağıl dinləməyi çox sevirmiş, amma tərəvəzlərə heç baxmaq belə istəməzmiş. Nənəsi ona kök, badımcan, bibər və ya kələm uzadanda, Elnur üzünü turşudaraq: «Mən tərəvəz yemirəm!» — deyərmiş. Üstəlik, o, bu tərəvəzlərin çoxunun dadını heç vaxt sınamamışdı.
Bir gün həyətdə kəpənək qovalayarkən kol dibindən xırıltılı bir səs gəlib. Səsə yaxınlaşanda torpağın altında ilişib qalmış, qızılı üzlü balaca bir tısbağa görüb. Elnur onu ehtiyatla çıxarıb xilas edib. Tısbağa minnətdarlıqla boynunu uzadıb deyib: «Mənim adım Zümrüddür. Sənə bir sirr açacağam. Dağın o üzündə sehrli bir tərəvəz bağı var, orada ən qəribə və dadlı tərəvəzlər bitir. İstəsən, səni ora apara bilərəm». Elnur gözlərini bərəldərək razılaşıb və Zümrüdün ardınca dağa doğru yola düşüb.
Xeyli yol getdikdən sonra böyük bir qayanın arxasında mamırla örtülmüş gizli bir cığıra çıxıblar. Zümrüd başını yellədiyi an qayanın üstündəki daş qapı yana sürüşüb açılıb. Elnur içəri addımlayanda rəngbərəng tərəvəz ləklərinin arasında sehrli bir bağ görüb. Ancaq bağın mərkəzindəki nəhəng ağacın yarpaqları saralmış, gövdəsi isə demək olar ki, tamam qurumuşdu.
Elnur bunun səbəbini soruşmaq istəyəndə qarşısına Zoğal adlı çevik bir dağ keçisi çıxıb. Zoğalın ağzında balaca bir kök varmış. O deyib: «Bu bağ əvvəllər şənliklə dolu idi. Uşaqlar gəlib tərəvəzləri kəşf edərdilər, amma indi heç kim yeni dadlara əl vurmaq istəmir. Ona görə də Maraq Ağacı quruyub solmağa başladı». Elnur heyrətlə ağaca baxıb. Elə bu vaxt kolların arasından Mamır adlı boz bir dovşan çıxıb. Mamırın qucağında narın bibərlər varmış. O deyib: «Bəlkə sən bizə kömək edəsən? Bağın dirçəlməsi üçün yeni dadları kəşf etməyə cəsarətli biri lazımdır». Elnur bir az çəkinsə də, heyvan dostlarına əl uzatmaq qərarına gəlib.
İlk olaraq Zoğal onu köklərin bitdiyi ləkə aparıb. Torpaqdan çıxardığı narıncı bir kökü təmizləyib ona uzadıb. Elnur kökü diqqətlə iyləyib, kiçik bir dişlək alıb. Onun şirin-xırtıltılı dadı Elnuru heyrətləndirib. «Bu, elə də pis deyilmiş!» — deyə sevinclə qışqırıb. Elə həmin an Maraq Ağacının bir budağında təzə bir yarpaq açılıb. Zoğal sevincək buynuzlarını yelləyib.
Sonra Mamır Elnura bir bibər parçası uzadıb. Elnur əvvəlcə tərəddüd edib, amma kiçik bir tikə dadıb. «Bunun dadı da maraqlıymış!» — deyib. Bir anda ağacın budaqlarında daha bir neçə yaşıl yarpaq görünüb.
Elə bu vaxt daşların arasından Tikanlı adlı balaca bir kirpi çıxıb. Onun əlində bənövşəyi badımcan varmış. O deyib: «Mən də bəzən yeni şeylərdən qorxuram». Elnur badımcanı dadıb, amma o qədər də xoşuna gəlməyib. «Deyəsən, bu mənim sevimlim olmayacaq», — deyib. Tikanlı gülümsəyib: «Sınamaq hər şeyi sevmək demək deyil. Heç olmasa nəyi sevmədiyimizi öyrənirik!» — deyib. Elnur bu sözləri çox bəyənib. O artıq bütün tərəvəzləri sevmək məcburiyyətində olmadığını, sadəcə onlara bir şans verməyin kifayət etdiyini anlayıb.
Elnur və meşə dostları bağı gəzməyə davam ediblər. Birlikdə kələmləri qoxlayıb, badımcanları nəzərdən keçirib və qırmızı turpları kəşf ediblər. Elnur bəzi tərəvəzləri bəyənib, bəzilərini isə öz dadına uyğun hesab etməyib. Hər yeni kəşf zamanı Maraq Ağacı bir az da canlanıb, quru budaqlarında yaşıl yarpaqlar görünməyə başlayıb.
Nəhayət, ağacın təpəsində iri, parlaq bir çiçək açıb. Zümrüd sevinclə qışqırıb: «Bacardıq! Bağ yenidən canlandı!» Elnur da dostlarına dönərək: «Bunu birlikdə bacardıq. İndi isə bayram etmək vaxtıdır!» — deyib.
Onlar kəndə qayıdıb ailələrini dəvət ediblər. Nənəsi kökləri doğrayıb, babası bibərləri qızardıb, Elnur isə kələmi doğrayıb. Zoğal tərəvəzləri daşıyıb, Mamır rəngli nimçələr düzüb, Tikanlı isə kiçik səbətləri bağın ortasına qoyub. Hamısı birlikdə rəngarəng bir tərəvəz süfrəsi hazırlayıb.
Kənddəki uşaqlar da şənliyə gəliblər. Hər kəs sevdiyi tərəvəzdən danışıb, istəyənlər isə əvvəllər dadmadıqları tərəvəzləri sınayıblar. Elnur tərəvəz yeməyi sevməyən başqa bir uşağa gülümsəyərək deyib: «İstəsən, kiçik bir tikə dada bilərsən. Bəlkə xoşuna gələr, bəlkə gəlməz. Amma sınamadan bunu bilə bilmərik!»
O gündən sonra Elnur, Zoğal, Mamır, Tikanlı və Zümrüd ayrılmaz dost olublar. Hər həftə sehrli tərəvəz bağında görüşüb yeni dadlar kəşf edir, oyunlar oynayır və birlikdə rəngarəng tərəvəz nimçələri hazırlayırmışlar.
Elnur artıq süfrədə yeni bir tərəvəz görəndə dərhal üzünü turşutmurmuş. Əvvəlcə diqqətlə baxır, qoxlayır və istəsə, kiçik bir tikə dadırmış. Ən çox kökü və bibəri sevirmiş, amma bəzi tərəvəzləri bəyənmədiyini də rahatlıqla deyə bilirmiş. Çünki artıq başa düşmüşdü ki, vacib olan hər şeyi sevmək deyil, yeni şeyləri kəşf etməyə açıq olmaqdır.
Sehrli bağ hər yaz daha da gözəlləşib və kənddə yaşayan uşaqlar bu bağa «Meşə Dostlarının Tərəvəz Bağı» adını veriblər. Elnur və dostları isə hər yeni kəşflərində eyni şeyi xatırlayıblar: Bəzən ən gözəl sürprizlər sınamağa cəsarət etdiyimiz şeylərin içində gizlənir. Onlar muradlarına çatıblar, biz də çıxaq kefə!
Nağıldan çıxarılan nəticə: Bir şeyi sınamadan onun pis olduğuna qərar verməməliyik. Hər kəsin sevdiyi dadlar fərqli ola bilər. Yeni şeyləri kəşf etmək özümüzü tanımağımıza və gözəl sürprizlərlə qarşılaşmağımıza kömək edir.
