Göyərçin və Qarışqa

Biri varmış, biri yoxmuş. Yaşıl, gözəl bir meşədə mehriban bir Göyərçin yaşayırmış.

Bir yaz səhəri hava çox gözəl idi. Günəş parlayır, quşlar civildəşir, çay isə şırıl-şırıl axırdı.

Göyərçin su içmək üçün çayın kənarına uçdu.

Birdən balaca bir səs eşitdi:

— Kömək edin! Kömək edin!

Göyərçin aşağı baxdı. Balaca bir Qarışqa suya düşmüşdü. Yazıq Qarışqa gah o tərəfə, gah bu tərəfə üzməyə çalışırdı.

— Qorxma, balaca Qarışqa! Mən sənə kömək edəcəyəm! — Göyərçin dedi.

Tez bir yarpaq götürüb suya atdı.

Amma yarpaq Qarışqadan uzağa düşdü.

— Eybi yox! Bir də yoxlayaram! — dedi Göyərçin.

Bu dəfə balaca bir çöp tapdı və Qarışqanın yanına atdı.

— Tez, çöpün üstünə çıx!

Qarışqa çöpə dırmaşdı.

Göyərçin çöpü dimdiyi ilə sahilə çəkdi.

Qarışqa xilas oldu!

— Çox sağ ol, Göyərçin! — Qarışqa sevindi. — Sən mənə kömək etdin. Bir gün mən də sənə kömək edəcəyəm.

Göyərçin gülümsədi:

— Sən lap balacasan. Mənə necə kömək edəcəksən?

Qarışqa dedi:

— Balaca olsam da, dostuma kömək edə bilərəm!

Günlər keçdi.

Bir gün Göyərçin ağacın budağında şirin-şirin mürgüləyirdi.

Elə bu vaxt bir ovçu sakitcə ağaca yaxınlaşdı. Göyərçin isə onu görmədi.

Amma Qarışqa gördü!

— Ay aman! Dostum təhlükədədir!

Balaca Qarışqa cəld ovçunun ayağına dırmaşdı və onu dişlədi.

— Ay! — ovçu qışqırdı.

Göyərçin səsə oyandı.

Pır-pır-pır!

Qanadlarını açıb göyə uçdu.

Göyərçin aşağı baxanda dostu Qarışqanı gördü.

— Çox sağ ol, mənim balaca dostum! Sən məni xilas etdin!

Qarışqa gülümsədi:

— Gördün? Balacalar da böyük yaxşılıqlar edə bilərlər!

O gündən sonra Göyərçinlə Qarışqa çox yaxşı dost oldular.

Çünki yaxşılıq edən, yaxşılıq görər.

Göydən üç alma düşdü: biri mənim, biri nağıl danışanın, biri də nağıla qulaq asanın.