Biri varmış, biri yoxmuş. Yaşıl, gözəl bir meşədə mehriban bir Göyərçin yaşayırmış.
Bir yaz səhəri hava çox gözəl idi. Günəş parlayır, quşlar civildəşir, çay isə şırıl-şırıl axırdı.
Göyərçin su içmək üçün çayın kənarına uçdu.
Birdən balaca bir səs eşitdi:
— Kömək edin! Kömək edin!
Göyərçin aşağı baxdı. Balaca bir Qarışqa suya düşmüşdü. Yazıq Qarışqa gah o tərəfə, gah bu tərəfə üzməyə çalışırdı.
— Qorxma, balaca Qarışqa! Mən sənə kömək edəcəyəm! — Göyərçin dedi.
Tez bir yarpaq götürüb suya atdı.
Amma yarpaq Qarışqadan uzağa düşdü.
— Eybi yox! Bir də yoxlayaram! — dedi Göyərçin.
Bu dəfə balaca bir çöp tapdı və Qarışqanın yanına atdı.
— Tez, çöpün üstünə çıx!
Qarışqa çöpə dırmaşdı.
Göyərçin çöpü dimdiyi ilə sahilə çəkdi.
Qarışqa xilas oldu!
— Çox sağ ol, Göyərçin! — Qarışqa sevindi. — Sən mənə kömək etdin. Bir gün mən də sənə kömək edəcəyəm.
Göyərçin gülümsədi:
— Sən lap balacasan. Mənə necə kömək edəcəksən?
Qarışqa dedi:
— Balaca olsam da, dostuma kömək edə bilərəm!
Günlər keçdi.
Bir gün Göyərçin ağacın budağında şirin-şirin mürgüləyirdi.
Elə bu vaxt bir ovçu sakitcə ağaca yaxınlaşdı. Göyərçin isə onu görmədi.
Amma Qarışqa gördü!
— Ay aman! Dostum təhlükədədir!
Balaca Qarışqa cəld ovçunun ayağına dırmaşdı və onu dişlədi.
— Ay! — ovçu qışqırdı.
Göyərçin səsə oyandı.
Pır-pır-pır!
Qanadlarını açıb göyə uçdu.
Göyərçin aşağı baxanda dostu Qarışqanı gördü.
— Çox sağ ol, mənim balaca dostum! Sən məni xilas etdin!
Qarışqa gülümsədi:
— Gördün? Balacalar da böyük yaxşılıqlar edə bilərlər!
O gündən sonra Göyərçinlə Qarışqa çox yaxşı dost oldular.
Çünki yaxşılıq edən, yaxşılıq görər.
Göydən üç alma düşdü: biri mənim, biri nağıl danışanın, biri də nağıla qulaq asanın.
