Günəşli bir bağda, yaşıl yarpağın altında balaca sarı bir yumurta gizlənmişdi. Səhər şehi düşəndə yumurtadan kiçik, uzunsov bir sürfə — balaca bir uğur böcəyi balası çıxdı. Onun qarnı o qədər acmışdı ki, dərhal ətrafına baxıb yeməyə bir şey axtarmağa başladı.
Bazar ertəsi günü o, bir yarpaq bitinin yanına çatdı və onu yedi, amma qarnı doymadı.
Çərşənbə axşamı günü iki balaca milçək tapıb yedi, yenə də ac idi.
Çərşənbə günü üç yumşaq yarpaq gövdəsi gəmirdi, amma qarnı yenə boş idi.
Cümə axşamı günü dörd şirin gül ləçəyi yedi, lakin doymadı.
Cümə günü beş damla şeh dadına baxdı, amma yenə acdı.
Şənbə günü isə bağban uşağın yerə tökdüyü şokoladlı peçenye qırıntılarına rast gəldi. O, bir qırıntı şokolad, bir damla şirin kompot, bir tikə alma pastası, bir qoz-fındıq qırıntısı, bir çəkmə kağızından şəkər tozu, bir üzüm dənəsi, bir çörək qırıntısı, bir tikə pendir, bir damla bal və bir tikə meyvəli pirojna yedi. O gecə balaca uğur böcəyinin qarnı çox bərk ağrıdı.
Ertəsi gün bazar idi. Balaca uğur böcəyi yorğun və xəstə halda ən yaxın yaşıl yarpağa sarıldı və yalnız bir neçə təzə yarpaq bitini yedi. Qarnının ağrısı yavaş-yavaş keçdi. İndi o özünü yüngül və sağlam hiss edirdi.
Artıq o, əvvəlki balaca sürfə deyildi — böyümüş, gümrahlaşmışdı. Özünə yarpağın altında kiçik, bərk bir ev — bir qubba düzəltdi. Bu evin içində bir həftə sakitcə gözlədi, heç nə yemədi, sadəcə dincəldi.
Bir səhər qubba yavaş-yavaş çatladı və içindən qırmızı, üzərində qara xallar olan, parlaq qanadlı balaca bir uğur böcəyi çıxdı. O, qanadlarını yavaş-yavaş açdı, günəşin altında qurutdu və bağın üzərinə uçdu — artıq ölçüsünü bilən, sağlam və xoşbəxt bir uğur böcəyi idi.
