Canavar və yeddi çəpiş

Meşənin kənarında köhnə bir ev vardı. Bu evdə ana keçi və onun yeddi balaca çəpişi yaşayırdı. Ana keçi balalarını dünyada hər şeydən çox sevirdi.

Hər dəfə yemək tapmaq üçün meşəyə gedəndə bütün balalarını yanına çağırıb onlara ciddi tapşırardı:

— Mən evdə olmayanda qapını heç kimə açmayın!

Çəpişlər də bir ağızdan cavab verərdilər:

— Heç kimə qapını açmayacağıq!

Bundan sonra ana keçi ürəyi rahat şəkildə meşəyə gedərdi.

Bir gün səhər tezdən ana keçi yenə yemək dalınca meşəyə yollandı.

O, evdən bir az uzaqlaşmışdı ki, kimsə qapını döydü və dedi:

— Çəpişlərim, qapını açın! Ananız gəlib, sizə süd gətirib!

Çəpişlər səsi eşidən kimi anladılar ki, bu onların anaları deyil. Səs çox kobud və qalın idi.

Onlar qışqırdılar:

— Biz qapını açmayacağıq! Sən bizim anamız deyilsən, sən canavarsan!

Canavar çox ac idi və əl çəkmək fikrində deyildi.

O, gedib dəmirçinin yanına çıxdı və ondan səsini incəltməyi xahiş etdi.

Sonra yenidən çəpişlərin evinə qayıtdı, qapını döydü və incə səslə dedi:

— Çəpişlərim, qapını açın! Ananız gəlib, sizə süd gətirib!

Amma canavar iri, qara pəncəsini pəncərənin üstünə qoydu.

Çəpişlər pəncərədən onun pəncəsini görüb dərhal qışqırdılar:

— Biz qapını açmayacağıq! Sən bizim anamız deyilsən, sən canavarsan!

Canavar yenə hirsləndi.

Bu dəfə dəyirmana qaçdı və dəyirmançıdan pəncələrini ağ una bulamasını istədi.

Dəyirmançı canavarın çəpişləri aldatmaq istədiyini başa düşdü. Amma ac canavardan qorxduğu üçün onun dediyini etdi.

Canavar üçüncü dəfə evə gəldi.

Qapını döyüb incə səslə dedi:

— Çəpişlərim, qapını açın! Ananız gəlib, sizə süd gətirib!

Çəpişlər incə səsi eşitdilər, pəncərədən ağ pəncələri gördülər və bu dəfə onun anaları olduğuna inandılar.

Qapını açdılar.

Elə həmin anda canavar evə soxuldu.

Çəpişlər qorxu içində qaçıb gizlənməyə çalışdılar. Amma canavar onların altısını tutdu.

Yalnız ən balaca çəpiş gizlənə bildi.

Canavar qarnını doyurandan sonra meşənin kənarında böyük bir ağacın altında uzanıb yuxuya getdi.

Bir müddət sonra ana keçi evə qayıtdı.

Qapını açıb içəri girəndə gördü ki, balaları yoxdur.

Ana keçi çox qorxdu. Ağlaya-ağlaya balalarını axtarmağa və onları çağırmağa başladı.

Birdən gizləndiyi yerdən ən balaca çəpiş çıxdı.

O, anasına baş verənlərin hamısını danışdı.

Ana keçi balaca çəpişlə birlikdə canavarı axtarmağa getdi.

Çox keçmədi ki, ağacın altında yatmış canavarı gördülər.

Canavarın qarnı çox şişmişdi.

Ana keçi yavaşca ona yaxınlaşdı və balalarını bir-bir xilas etdi.

Sonra çəpişlər çayın kənarından iri daşlar topladılar. Ana keçi həmin daşları canavarın qarnına doldurdu.

Bütün çəpişlər sağ-salamat idi!

Canavar bir müddət sonra yuxudan oyandı.

Çox susamışdı.

Ayağa qalxıb çaya tərəf getməyə başladı. Amma hər addım atanda qarnındakı daşlar:

— Tak-tuk! Tak-tuk!

— deyə bir-birinə dəyirdi.

Canavar çayın kənarına çatdı və su içmək üçün aşağı əyildi.

Amma qarnındakı ağır daşlara görə müvazinətini itirdi.

— Şapp!

Canavar düz çaya düşdü.

O gündən sonra həmin yerlərdə o zalım canavarı bir daha heç kim görmədi.

Ana keçi isə yeddi balası ilə birlikdə yenə öz balaca evində xoşbəxt yaşamağa davam etdi.