Meşənin kənarında balaca bir dovşan yaşayırdı. Onun adı Puşu idi və Puşu ən çox yağışlı günləri sevirdi, çünki o zaman göy qurşağı görmək mümkün olurdu. Amma bir problemi var idi — onun çətiri yox idi və yağış yağanda evinə qaçıb gizlənməli olurdu.
Bir gün meşədə gəzərkən Puşu ağacın altında rəngli bir çətir tapdı. Çətir qırmızı, sarı və mavi rənglərlə boyanmışdı, sanki göy qurşağının özü idi. Puşu sevincək çətiri götürdü və dostlarına göstərmək üçün qaçdı.
Yolda kiçik bir kirpi — Tık-Tık adlı balaca kirpi ilə rastlaşdı. Tık-Tık üşüyürdü, çünki yağış onun tikanlarını islatmışdı.
Tık-Tık dedi:
— Puşu, mənə kömək edərsənmi? Yağışdan gizlənməyə yerim yoxdur.
Puşu bir anlıq fikirləşdi. Çətir onun idi və çox xoşuna gəlmişdi. Amma dostunun üşüdüyünü görəndə ürəyi yumşaldı.
— Gəl, bu çətirin altında bərabər duraq! — dedi Puşu gülümsəyərək.
İkisi çətirin altına sığındı və birlikdə yağışın səsinə qulaq asdılar. Az sonra başqa heyvanlar da — sincab, kirpi balası və kiçik bir quş da onlara qoşuldu. Çətir kiçik idi, amma dostluq hamısını bir yerə sığdırdı.
Yağış kəsəndə göydə gözəl bir göy qurşağı peyda oldu. Puşu dostlarına baxıb dedi:
— Görürsünüzmü? Paylaşanda hər şey daha gözəl olur!
Bütün dostlar birlikdə gülüşdülər və o gündən sonra hər yağışlı gündə Puşu çətirini dostları ilə paylaşdı. Çünki o öyrənmişdi ki, ən gözəl anlar başqaları ilə bölüşəndə yaranır.
