Qar qızı nağılı

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca kişi ilə qoca arvad var idi. Onlar mehriban və xoşbəxt yaşayırdılar. Hər şeyləri yaxşı idi, bircə dərdləri vardı — övladları yox idi.

Bir gün qarlı qış gəldi. Qar o qədər yağdı ki, hər tərəfdə hündür qar təpələri yarandı. Uşaqlar küçəyə çıxıb qarla oynamağa başladılar.

Qoca kişi ilə qoca arvad pəncərədən uşaqlara baxır, öz dərdlərini düşünürdülər.

Bir az keçəndən sonra qoca kişi dedi:

— Bilirsən nə var? Gəl biz də özümüzə qardan bir qız düzəldək.

— Gəl düzəldək, — deyə qoca arvad razılaşdı.

Qoca kişi papağını geyindi. İkisi də həyətə çıxdılar və qardan qız düzəltməyə başladılar.

Əvvəl böyük bir qar topası düzəltdilər. Sonra ona qollar, ayaqlar əlavə etdilər, üstünə də qardan baş qoydular.

Qoca kişi qızın burnunu, ağzını və çənəsini düzəltdi.

Birdən gördülər ki, qar qızının dodaqları yavaş-yavaş çəhrayı rəngə boyanır. Gözləri açıldı. O, qoca kişi ilə qoca arvada baxıb gülümsədi.

Sonra başını tərpətdi, əllərini və ayaqlarını oynatdı, üstündəki qar dənələrini çırpdı və qar topasının içindən canlı bir qız kimi çıxdı.

Qoca kişi ilə qoca arvadın sevincinin həddi-hüdudu yox idi.

Onu evə apardılar. Oturub Qar qızına baxır, gözlərini ondan çəkə bilmirdilər.

Qar qızı çox sürətlə böyüyürdü. Hər keçən gün daha da gözəlləşirdi.

Üzü qar kimi ağappaq idi. Açıq rəngli uzun saçları belinə qədər uzanırdı. Yanaqlarında isə heç vaxt qızartı olmazdı.

Qoca kişi ilə qoca arvad Qar qızını çox sevirdilər. Onu göz bəbəyi kimi qoruyurdular.

Qar qızı ağıllı, mehriban və şən böyüyürdü. Hamı ilə xoş davranır, hər kəsə gülərüz göstərirdi. Əlindən hər iş gəlirdi. Mahnı oxuyanda isə hamı dayanıb heyranlıqla ona qulaq asırdı.

Beləcə, qış ötüb keçdi.

Yaz günəşi yavaş-yavaş ətrafı isitməyə başladı. Qarların arasından yaşıl otlar boylandı. Göydə quşların şən nəğməsi eşidildi.

Amma Qar qızı birdən-birə kədərlənməyə başladı.

Qoca kişi soruşdu:

— Nə olub sənə, qızım? Niyə belə kədərlisən? Yoxsa özünü pis hiss edirsən?

Qar qızı sakitcə cavab verdi:

— Heç nə olmayıb, ata. Heç nə olmayıb, ana. Mən yaxşıyam.

Bir müddət sonra son qar da əridi. Çəmənliklərdə rəngbərəng çiçəklər açdı. Köçəri quşlar geri qayıtdılar.

Amma Qar qızı gündən-günə daha çox kədərlənir, daha az danışırdı.

O, günəşdən qaçırdı. Həmişə kölgəli və sərin yerlərdə olmaq istəyirdi. Yağış yağanda isə çox sevinirdi.

Bir gün göyün üzünü qara buludlar aldı və iri-iri dolu yağmağa başladı.

Qar qızı çox sevindi. Yerə səpələnən dolu dənələri ona parıldayan mirvariləri xatırladırdı.

Amma az sonra günəş yenidən göründü və dolu dənələri əriməyə başladı.

Qar qızı bunu görəndə elə kədərləndi ki, göz yaşlarını saxlaya bilmədi.

Yaz keçdi, yay gəldi.

Bir gün kəndin qızları meşəyə gəzməyə hazırlaşdılar. Qar qızını da özləri ilə çağırdılar:

— Qar qızı, gəl bizimlə! Meşədə gəzərik, mahnı oxuyarıq, oynayarıq!

Qar qızı getmək istəmirdi.

Amma anası onu razı saldı:

— Get, qızım. Rəfiqələrinlə bir az əylən.

Qar qızı da rəfiqələri ilə birlikdə meşəyə getdi.

Qızlar meşədə çiçəklər topladılar, çələnglər hördülər, mahnılar oxudular, əl-ələ tutub rəqs etdilər.

Hamı şənlənirdi.

Bircə Qar qızı əvvəlki kimi sakit və kədərli idi.

Axşam düşəndə qızlar quru budaqlar topladılar və böyük bir tonqal qaladılar.

Sonra bir-bir tonqalın üstündən tullanmağa başladılar.

Qar qızı hamının arxasında dayanmışdı.

Növbə ona çatdı.

Qar qızı rəfiqələrinin ardınca qaçdı və tonqalın üstündən tullandı...

Elə həmin an qəribə bir şey baş verdi.

Qar qızı əriməyə başladı və ağappaq, yumşaq bir buluda çevrildi.

Balaca ağ bulud yavaş-yavaş göyə qalxdı.

Daha da yüksəyə...

Daha da yüksəyə...

Sonra isə mavi səmanın içində gözdən itdi.

Qızlar yalnız arxadan gələn zəif bir səs eşitdilər:

— A-u-u...

Hamısı dönüb baxdı.

Amma Qar qızı yox idi.

Rəfiqələri onu səsləməyə başladılar:

— Qar qızı!

— Qar qızı, haradasan?

— A-u-u!

Amma meşədən yalnız onların öz səslərinin əks-sədası gəldi:

— A-u-u... A-u-u...

Qar qızı isə artıq göylərdə ağappaq bir buluda çevrilmişdi.