Biri var idi, biri yox idi, zamanın birində Nərgiz adlı mehriban bir qız var idi. Onun özündən böyük bir bacısı vardı. Nərgiz hələ balaca olsa da, sakitliyi sevən, çox danışmayan, hər gördüyünü istəməyən bir uşaq idi. Onun qəlbi balaca olsa da, içində böyük bir dünya gizlənirdi.
Nərgiz məktəbə gedirdi. Bağçada isə onun özü ilə adaş olan başqa bir rəfiqəsi vardı. Hər ikisinin adı Nərgiz olduğundan, bəzən müəllimlər də onları bir-birinə qarışdırırdılar.
Günlərin bir günü bizim Nərgiz sinif otağının pəncərəsi önündə dayanıb həyətə qonmuş quşları izləyirdi. Elə bu zaman uzaqdan böyük bacısının məktəbin həyətinə tərəf gəldiyini gördü. Bacısının əlində balaca bir paket vardı.
Nərgizin ürəyi sevincdən döyündü. O, bacısının ona sevimli şirniyyatını gətirdiyinə əmin idi. Axı həmin şokoladlı kruasanı bacısından özü xahiş etmişdi!
Bir az keçdi. Müəllimələrdən biri pəncərənin yanında dayanan digər Nərgizə səsləndi:
— Nərgiz, bacın sənə dadlı şirniyyat gətirib! Gəl, götür, ye!
Bizim Nərgiz təəccüblənmədi. Öz-özünə düşündü: «Yəqin rəfiqəmin bacısı da mənim bacımla eyni vaxtda gəlib».
Rəfiqəsi pəncərənin önündən çəkilib müəlliməyə tərəf getdi. Bir az sonra isə əlində şokoladlı kruasanla sinfə qayıtdı.
Nərgiz kruasanı görən kimi tanıdı. Bu, onun ən sevdiyi şirniyyatlardan biri idi. Üstəlik, bacısından məhz onu gətirməsini xahiş etmişdi.
O an balaca qız hər şeyi başa düşdü. Deməli, müəllimə şirniyyatı səhvən digər Nərgizə vermişdi.
Nərgiz istəsəydi, müəlliməyə yaxınlaşıb həqiqəti deyə bilərdi. Öz kruasanını geri istəməyə də haqqı vardı. Amma nədənsə bunu etmədi. Sadəcə sakitcə dayandı.
O, rəfiqəsinin üzünə baxdı. Rəfiqəsi kruasanı yeyirdi, amma əvvəlki kimi şən görünmürdü. Elə bil balaca ürəyində bir narahatlıq vardı.
Axşam evə qayıdanda böyük bacısı Nərgizdən soruşdu:
— Bacım, sənə gətirdiyim kruasan xoşuna gəldi?
Nərgiz artıq hər şeyi anlamışdı. Bacısının gözlərinə baxıb gülümsədi:
— Hə, bacı, çox sağ ol! Çox dadlı idi.
Bacısı onun cavabından razı qaldı. Amma balaca Nərgizin ürəyində başqa bir fikir dolaşırdı.
Ertəsi gün bağçaya gələndə rəfiqəsinin ondan uzaq gəzdiyini gördü. Növbəti gün də belə oldu. Günlər keçdikcə aralarındakı məsafə böyüyürdü. Halbuki bir vaxtlar onlar hər şeyi birlikdə edərdilər.
Nərgiz rəfiqəsinin niyə belə davrandığını anlayırdı. Bəzən insan etdiyi səhvə görə başqasının gözlərinə baxmağa utanır. Səhvini gizlətməyə çalışdıqca isə qəlbindəki yük daha da ağırlaşır.
Bir gün Nərgiz özü ilə dadlı şirniyyatlar gətirdi. Fasilə vaxtı rəfiqəsinə yaxınlaşıb mehribanlıqla dedi:
— Gəl, birlikdə yeyək!
Rəfiqəsi bir anlıq tərəddüd etdi. Sonra yavaş-yavaş ona yaxınlaşdı. İki qız yan-yana oturub şirniyyat yeməyə başladılar.
Bir az keçmiş rəfiqəsinin gözləri doldu. O, daha susa bilmədi.
— Nərgiz, bilirsən, mənim yediyim kruasan əslində sənin idi. Ən pisi də odur ki, mən bunu əvvəldən bilirdim. Amma kruasan elə dadlı görünürdü ki, müəllimə onu səhvən mənə verəndə etiraz etmədim. Sənin olduğunu bildiyim halda yedim. Xahiş edirəm, məni bağışla. Sən mənə qarşı bu qədər mehriban davrandıqca, mən özümü daha da pis hiss edirəm. Sənin yaxşılığın məni çox utandırdı.
Nərgiz rəfiqəsinin göz yaşlarını gördü. Sonra mehribanlıqla gülümsəyib dedi:
— Narahat olma. Hər şey yaxşıdır.
Rəfiqəsi təəccüblə onun üzünə baxdı.
— Sən mənə hirslənmirsən?
— Bir az incimişdim. Amma indi sənin həqiqəti deməyinə sevinirəm. Hamımız bəzən səhv edə bilərik. Əsas odur ki, səhvimizi başa düşək və onu düzəltməyə çalışaq.
Rəfiqəsi Nərgizin əlindən tutdu. O gün iki qızın arasında yenidən mehribanlıq yarandı. Amma bu dəfə onların dostluğu əvvəlkindən də möhkəm idi. Çünki onun təməlində təkcə sevinc deyil, dürüstlük və bağışlamaq da vardı.
Beləcə, balaca Nərgiz bir şokoladlı kruasanın başına gələn hadisədən böyük bir həqiqəti öyrəndi: bəzən insanın ən böyük yaxşılığı öz haqqını qorumaqla yanaşı, başqasına səhvini düzəltmək üçün fürsət verməsidir.
Nağılın sonu, yaxşılığın isə sonu yoxdur.
Çünki səhv etmək insanı pis etmir. Səhvini anlayıb etiraf etmək və onu düzəltməyə çalışmaq isə insanın qəlbini gözəlləşdirir.
