Qoğal nağılı

Moka Kids nağıl saatı

Bir səhər balaca bir evin mətbəxindən elə gözəl qoxu gəlirdi ki, pəncərədəki sərçə də dimdiyini havaya qaldırıb iylədi.

Nənə təzəcə bişirdiyi yumru qoğalı boşqaba qoydu.

Amma bu, adi qoğal deyildi.

Üstündəki iki kişmiş gözünü açdı. Balaca ağzı gülümsədi.

Sonra isə…

— Asqıracağam… Asqıracağam… Apçxı!

Üstündəki bir çimdik un havaya qalxdı.

Nənə gülə-gülə dedi:

— Xoş gəlmisən, balaca!

Qoğal əvvəl nənəyə, sonra pəncərədən görünən bağa baxdı.

— Dünya nə böyükdür! Mən onu gəzə bilərəm?

— Bağda gəzə bilərsən, — nənə dedi. — Uzağa getmək istəsən, yanıma gəl, birlikdə gedərik.

Qoğal sevincindən yerində fırlandı.

— Elə isə əvvəl bağdan başlayım!

Baba onu ehmalca yerə qoydu. Qoğal da qapıdan çıxıb cığırla diyirləndi:

Diyirlənim, dönüm mən,
Güllü bağı görüm mən.
Yolda bir dost rast gəlsə,
Salam verib gülüm mən!

Bağda qəribə bir sakitlik vardı.

Adətən külək əsəndə alma ağacından şirin bir səs eşidilərdi:

Cing-cing! Cing-cing!

Bu gün isə yarpaqlar xışıldayır, budaqlar yellənir, amma zəng səslənmirdi.

Qoğal ağacın altında dayandı.

— Görəsən, bağın musiqisi hara gedib?

Elə bu vaxt kolların arasından Dovşan çıxdı. Qulağının biri dik, o biri yana əyilmişdi.

— Zəngi axtarırsan? — Dovşan soruşdu. — Səhər güclü külək əsdi. İp qırıldı, zəng də yoxa çıxdı.

— Gəl tapaq! — Qoğal dedi.

— Mən buranı axtarmaq istədim, amma köklər o qədər dolaşıqdır ki, aradan keçə bilmirəm.

Qoğal köklərin arasındakı yumru boşluğa baxdı.

Sonra özünə baxdı.

— Deyəsən, bu yol elə mənim boyumdadır!

O, yavaşca diyirlənib kökün altından keçdi. O biri tərəfdə qırmızı bir sap parçası vardı.

— Tapdım!

Dovşan sevincindən hoppandı.

— Zəngi?

— Hələlik sapını!

İkisi də güldü.

Sapın yanında torpaq boyunca uzanan nazik bir iz görünürdü. İz tərəvəz ləklərinə tərəf gedirdi.

Dostlar onun ardınca yollandılar.

Diyirlənək, gedək biz,
İzi tapıb görək biz.
Birimizə çətin olsa,
Birlikdə həll edək biz!

Yerkökü ləkinin yanında Kirpi dayanmışdı. Burnunun ucunda torpaq vardı.

— Sən burada balaca zəng görmüsən? — Dovşan soruşdu.

— Görməmişəm, amma bir az əvvəl nəsə cingildədi, — Kirpi dedi. — Sonra da bu yarpaqların arasına düşdü.

Dovşan yarpaqları bir-bir qaldırdı.

Kirpi budaqları kənara çəkdi.

Qoğal isə aşağı əyilib diqqətlə baxdı.

Orada parıldayan bir şey vardı!

— Budur!

Amma çıxardığı şey balaca bir qaşıq idi.

Kirpi qaşığı görüb güldü:

— Mənim qaşığım! Dünəndən axtarıram!

Qoğal da güldü.

— Zəngi axtararkən qaşığı tapdıq!

Birdən külək əsdi.

Uzaqdan zəif bir səs gəldi:

Cing…

Üçü də susdu.

Yenə külək əsdi.

Cing…

— Səs darvazanın yanındandır! — Dovşan dedi.

Onlar darvazaya çatanda Tülkünü gördülər. Tülkü qulağını yana əyib dinləyirdi.

— Siz də bu səsi eşidirsiniz? — o soruşdu. — Elə bilirəm, kimsə torpağın altında balaca bir mahnı çalır.

Darvazanın yanında boş bir dibçək böyrü üstə uzanmışdı. Külək onu tərpədəndə içəridən cingilti gəlirdi.

Dovşan dibçəyin içinə baxdı.

— Zəng buradadır!

O, pəncəsini uzatdı, amma zəngə çatmadı.

Kirpi burnunu içəri saldı, ancaq dibçək dar idi.

Qoğal irəli diyirləndi.

— Mən girə bilərəm!

Sonra dibçəyin qaranlıq içinə baxıb dayandı.

— Amma içəridə ilişib qalsam necə?

Tülkü dibçəyin ətrafında dolandı.

— Girməyə ehtiyac yoxdur. Bunu yavaşca qaldırsaq, zəng özü çıxar.

Tülkü ilə Dovşan dibçəyi azca qaldırdılar. Kirpi altındakı xırda daşı kənara çəkdi.

Qoğal isə qarşıda gözlədi.

Cingilti eşidildi və balaca zəng diyirlənib düz onun yanına gəldi.

— Tapdıq! — dostlar bir ağızdan səsləndilər.

Qoğal sevincindən fırlanmaq istədi, amma özünü saxladı.

— Yavaş! Yoxsa bu dəfə zəngi mən itirərəm!

Hamı qəhqəhə çəkdi.

Dostlar zəngi alma ağacının altına gətirdilər. Budaq isə çox hündürdə idi.

Dovşan yuxarı baxdı.

Kirpi də yuxarı baxdı.

Qoğal o qədər yuxarı baxdı ki, az qala arxası üstə aşacaqdı.

— Nənə ilə babanı çağıraq! — o dedi.

Bir az sonra baba möhkəm bir iplə zəngi əvvəlki yerindən asdı. Nənə isə ağacın altına süfrə saldı, dostlar üçün alma və armud gətirdi.

Külək yarpaqların arasından keçdi.

Cing-cing!

Qoğal gözlərini yumub dinlədi.

— Bağın musiqisi qayıtdı!

— Sən də ilk gəzintindən üç dostla qayıtdın, — nənə dedi.

Qoğal Dovşana, Kirpiyə və Tülküyə baxdı.

Səhər dünyanı tək gəzmək istəyirdi. İndi isə sabahı səbirsizliklə gözləyirdi. Görəsən, dostları ilə bağda daha nələr kəşf edəcəkdi?

O, yavaşca mahnısını oxudu:

Diyirləndim, gəldim mən,
Üç dostumu sevdim mən.
Balaca bir zəng axtarıb,
Nə çox sevinc gördüm mən!

Alma ağacındakı zəng də ona qoşuldu:

Cing-cing! Cing-cing!

Moka Kids-in balaca dostları, nağılımız burada bitdi. Sizcə, Qoğal və dostları sabah bağda nə tapacaqlar?