Maşa və ayı

Biri var idi, biri yox idi, bir baba ilə nənə var idi. Onların Maşa adlı balaca bir nəvəsi vardı.

Bir gün Maşanın rəfiqələri göbələk və giləmeyvə yığmaq üçün meşəyə getməyə hazırlaşırdılar. Gəlib Maşanı da çağırdılar.

Maşa nənəsi ilə babasının yanına qaçdı:

— Nənəcan, babacan, olar, mən də rəfiqələrimlə meşəyə gedim?

Nənəsi ilə babası dedilər:

— Get, qızım. Amma rəfiqələrindən uzaqlaşma, yoxsa azarsan.

Qızlar meşəyə gəldilər. Göbələk və giləmeyvə yığmağa başladılar.

Maşa bir ağacın yanına getdi, sonra bir kolun arxasına keçdi. Elə hey giləmeyvə yığa-yığa rəfiqələrindən uzaqlaşdı. Heç özü də bunun fərqinə varmadı.

Bir də başını qaldırıb gördü ki, ətrafında heç kim yoxdur.

— Ay qızlar! Haradasınız? — deyə səsləndi.

Amma səsinə səs verən olmadı.

Maşa meşədə o yana getdi, bu yana getdi, yolu tapa bilmədi. Axırda lap azdı.

Gedib meşənin ən sıx yerinə çıxdı. Birdən ağacların arasında balaca bir daxma gördü.

Yaxınlaşıb qapını döydü.

Cavab verən olmadı.

Qapını yavaşca itələdi. Qapı açıldı.

Maşa içəri girdi, pəncərənin yanındakı skamyada oturub düşündü:

“Görəsən, burada kim yaşayır? Niyə heç kim yoxdur?”

Sən demə, bu daxmada yekə bir ayı yaşayırmış. Həmin vaxt isə meşədə gəzirmiş.

Axşam ayı evə qayıtdı. Maşanı görüb sevindi:

— Aha! Bundan sonra burada, mənimlə yaşayacaqsan! Sobanı qalayarsan, sıyıq bişirərsən, mən də yeyərəm.

Maşa çox kədərləndi. Nənəsi ilə babasının yanına qayıtmaq istəyirdi. Amma ayı onu buraxmırdı.

Beləcə, Maşa ayının daxmasında qalmalı oldu.

Ayı hər səhər meşəyə gedir, getməzdən əvvəl də tapşırırdı:

— Mən gələnə qədər evdən çıxma! Getsən, səni tapıb geri gətirəcəyəm!

Maşa isə evə qayıtmağın yolunu axtarırdı.

“Hər tərəf meşədir. Hansı tərəfə gedim? Yolu kimdən soruşum?” — deyə düşünürdü.

Düşündü, düşündü, axırda ağlına bir fikir gəldi.

Bir gün ayı meşədən qayıdanda Maşa ona dedi:

— Ayı, ayı, icazə ver, bir günlük kəndə gedim. Nənəmlə babama qoğal aparım.

Ayı başını buladı:

— Yox! Meşədə yenə azarsan. Qoğalları ver, özüm apararam.

Maşa elə bunu gözləyirdi!

O, dadlı qoğallar bişirdi. Sonra yekə bir səbət gətirib ayıya dedi:

— Qoğalları bu səbətə qoyacağam. Sən də nənəmlə babama apararsan. Amma yolda səbəti açma, qoğallardan yemə! Mən hündür palıd ağacına çıxıb sənə baxacağam.

— Yaxşı, — deyə ayı razılaşdı. — Səbəti hazırla, aparım.

Maşa dedi:

— Əvvəlcə bir çölə çıx, gör yağış yağmır ki?

Ayı çölə çıxan kimi Maşa cəld səbətin içinə girdi. Qoğal dolu sinini də başının üstünə qoydu.

Ayı geri qayıdıb gördü ki, səbət hazırdır.

Səbəti belinə aldı və kəndə yollandı.

Ayı küknarların, ağcaqayınların arasından keçdi. Dərələrə endi, təpələrə qalxdı.

Getdi, getdi, yoruldu. Bir ağac kötüyünü görüb dedi:

— Kötük üstə oturum,
Bir qoğal da götürüm!

Maşa səbətin içindən səsləndi:

— Görürəm, ayı, görürəm!
Kötük üstə oturma,
Qoğallara toxunma!
Nənəmə apar,
Babama apar!

Ayı təəccübləndi:

— Bu qızın gözləri necə də itidir! Hər şeyi görür!

Səbəti düzəldib yenə yoluna davam etdi.

Az getdi, çox getdi, bir də dayandı.

— Kötük üstə oturum,
Bir qoğal da götürüm!

Maşa səbətin içindən yenə səsləndi:

— Görürəm, ayı, görürəm!
Kötük üstə oturma,
Qoğallara toxunma!
Nənəmə apar,
Babama apar!

Ayı lap heyrətləndi:

— Ay səni, Maşa! Gör necə hündürə çıxıb! Bu qədər uzaqdan da məni görür!

Ayağa qalxıb addımlarını yeyinlətdi.

Nəhayət, kəndə çatdı. Maşanın nənəsi ilə babasının evini tapıb darvazanı bərk-bərk döydü:

— Taq-taq-taq! Açın qapını! Maşa sizə qoğal göndərib!

Elə bu vaxt kəndin itləri ayının iyini aldılar. Hər həyətdən hürə-hürə ona tərəf qaçdılar.

Ayı qorxdu. Səbəti darvazanın qabağına qoyub var gücü ilə meşəyə qaçdı. Heç arxasına da baxmadı!

Nənə ilə baba səsi eşidib çölə çıxdılar. Gördülər ki, darvazanın qabağında yekə bir səbət var.

— Görəsən, bunun içində nə var? — deyə nənə soruşdu.

Baba səbətin qapağını qaldırdı. Bir də nə görsələr yaxşıdır?

Maşa səbətin içində oturub gülümsəyirdi. Özü də sağ-salamat!

— Maşa! Balamız! — deyə nənə ilə baba sevincək səsləndilər.

Onu səbətdən çıxarıb bərk-bərk qucaqladılar, üzündən öpdülər.

— Ağıllı balamız! Evə qayıtmağın yolunu necə də gözəl tapmısan!

Beləcə, balaca Maşa öz ağlı və hazırcavablığı ilə ayını aldadıb doğma evinə qayıtdı.