Hiyləgər keçi

Biri varmış, biri yoxmuş. Bir gün kənd camaatı heyvanları ilə birlikdə dağdan arana köçürmüş.

Amma bir Keçi, bir Dana, bir də Qoyun köçdən xəbərsiz qalıbmış. Onlar yaşıl otların arasında elə şirin-şirin otlayırmışlar ki, heç nədən xəbərləri olmayıb.

Bir azdan başlarını qaldırıb baxıblar ki...

— Mooo! Hamı hara gedib? — Dana təəccüblə soruşub.

Ətrafda heç kim yox imiş.

Dana qorxub Keçiyə yaxınlaşıb:

— Keçi qardaş, indi biz nə edəcəyik? Birdən meşədən canavar çıxar?

Keçi ağıllı heyvan imiş. Bir az düşünüb deyib:

— Qorxmayın! Üçümüz bir yerdəyik. Birlikdə olsaq, bir çarə taparıq. Gedək özümüzə gecələmək üçün bir daxma tapaq.

Qoyunla Dana razılaşıblar.

Üç dost yola düşüb.

Az gediblər, çox gediblər, dərə-təpə düz gediblər.

Yolda Dana köhnə bir ayı dərisi tapıb.

— Baxın, mən nə tapdım!

Dərini üstünə atıb:

— Mən oldum Ayı Dana! Mooo!

Keçi ilə Qoyun gülməyə başlayıblar.

Bir az sonra Keçi köhnə qurd dərisi, Qoyun isə tülkü dərisi tapıb.

Beləcə üç dost qəribə görkəmə düşüb.

Axşam hava qaralanda qarşılarına balaca bir daxma çıxıb.

— Yaşasın! Bu gecə burada qala bilərik! — Dana sevinib.

Amma qapını açanda yerlərində donub qalıblar.

Daxmanın içində kimlər olsa yaxşıdır?

Bir Ayı...

Bir Qurd...

Bir də Tülkü!

Üç dost bir-birinə baxıb. Qaçmağa artıq gec imiş.

Ayı onları görüb təəccüblənib. Sonra yerdən bir odun götürüb saz kimi sinəsinə basıb oxumağa başlayıb:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Bu gecə qonağımız var bizim!

Qurd da odunu götürüb:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Qonaqlar gəlib öz ayağıyla bizim!

Tülkü də quyruğunu yelləyib:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Görək kimdir bu gələnlər bizim!

Dana qorxudan Keçinin arxasında gizlənib.

Amma ağıllı Keçinin ağlına bir fikir gəlib.

Qoyuna göz vurub deyib:

— Qoyun qardaş, ver görüm o sazı mənə!

Keçi odunu sinəsinə basıb ucadan oxuyub:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Bir Qurdu qorxutmuşam,
Dərisini geyinmişəm,
Birini də axtarıram!

Qurdun gözləri böyüyüb.

— Nəəə?!

Keçi odunu Danaya verib.

Dana bir şıllaq atıb elə bərkdən böyürüb ki, daxma titrəyib:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Bir Ayını qorxutmuşam,
Dərisini geyinmişəm,
Birini də axtarıram!

Ayının tükləri biz-biz olub.

— Ay aman!

Növbə Qoyuna çatıb.

Qoyun da tülkü dərisini göstərib:

— Dınqır sazım, dınqır sazım,
Bir Tülkünü qorxutmuşam,
Dərisini geyinmişəm,
Birini də axtarıram!

Tülkü bunu eşidən kimi:

— Mənim vacib işim yadıma düşdü! — deyib qapıdan çıxıb qaçıb.

Qurd onun dalınca:

— Məni gözlə!

Ayı da:

— Mən də gəlirəm!

Üçü də dabanlarına tüpürüb meşəyə qaçıblar.

Keçi, Dana və Qoyun bir-birinə baxıb:

— Hahaha!

Üç dost doyunca gülüblər.

Keçi deyib:

— Tez gedək. Birdən başa düşərlər ki, onları aldatmışıq.

Üçü yenidən yola düşüb və böyük bir qayanın üstünə çıxıb dincəlməyə başlayıblar.

Bu vaxt Ayı, Qurd və Tülkü qaça-qaça dayanıb fikirləşiblər.

Qurd deyib:

— Bir dəqiqə! Dana necə Ayını qorxuda bilər? Qoyun necə Tülkünü? Bizi aldadıblar!

Üçü geri qayıdıb onların izini tapıblar.

Qayanın yanına çatanda Dana aşağı baxıb Ayını görüb.

— Mooo! Gəldilər!

Qorxudan ayağı sürüşüb:

— Tapp!

Dana düz Ayının qabağına düşüb.

Keçi əvvəlcə qorxub. Sonra yenə ağlına bir fikir gəlib və qayanın başından var gücü ilə qışqırıb:

— Dana qardaş! Ayını bərk tut, qaçmasın! Biz də gəlirik!

Ayı bunu eşidəndə gözləri böyüyüb.

— Məni tutacaq?!

Tülkü qışqırıb:

— Qaçın!

Tülkü qabaqda, Qurd onun dalınca, Ayı da Qurdun dalınca...

Üçü də yenə meşəyə qaçıblar.

Dana ayağa qalxıb üst-başını çırpıb:

— Mooo! Bu dəfə lap yaxşı alındı!

Keçi ilə Qoyun qayanın başından düşüblər.

Üç dost bir-birinə baxıb yenə gülməyə başlayıb.

Sonra birlikdə yollarına davam edib, sağ-salamat arana çatıblar.

O gündən sonra onlar bir şeyi heç vaxt unutmayıblar:

Bəzən ən böyük güc ağılda, cəsarətdə və dostların bir-birinə dayaq olmağındadır.

Göydən üç alma düşdü: biri mənim, biri nağıl danışanın, biri də nağıla qulaq asanın.