Ağbəniz və yeddi cırtdan

Biri var idi, biri yox idi, uzaq bir ölkədə böyük və gözəl bir saray var idi. Bu sarayda bir kral və kraliça yaşayırdı.

Qışın ən soyuq günlərindən biri idi. Göydən iri, yumşaq qar dənələri süzülürdü. Kraliça pəncərənin qarşısında oturub tikiş tikir, arada bir pəncərədən yağan qara baxırdı.

Birdən iynə barmağına batdı və bir neçə damcı qan ağappaq qarın üstünə düşdü. Kraliça ağ qarın üzərindəki qırmızı damcılara baxıb ürəyindən keçirdi:

— Kaş mənim qar kimi ağ dərili, yanaqları qırmızı və saçları gecə kimi qara bir qızım olaydı!

Çox keçmədi ki, kraliçanın bir qızı dünyaya gəldi. Körpənin dərisi qar kimi ağ, yanaqları al-qırmızı, saçları isə qapqara idi. Buna görə də ona Ağbəniz adını verdilər.

Təəssüf ki, Ağbənizin anası çox yaşamadı. Bir müddət sonra kral başqa bir qadınla evləndi.

Yeni kraliça çox gözəl idi. Ancaq onun bir pis xüsusiyyəti vardı: özündən gözəl heç kimin olmasına dözə bilmirdi.

Kraliçanın sehrli bir güzgüsü vardı. O, hər gün güzgünün qarşısına keçib soruşardı:

— Güzgü, güzgü, söylə mənə,
Kimdir ən gözəl bu ölkədə?

Güzgü də hər dəfə cavab verərdi:

— Kraliçam, ən gözəl sizsiniz bu ölkədə!

Bu sözləri eşidən kraliça çox sevinərdi.

İllər keçdikcə Ağbəniz böyüyürdü. O, yalnız gözəlliyi ilə deyil, mehribanlığı, təmiz qəlbi və gülər üzü ilə də hamının sevgisini qazanırdı.

Bir gün kraliça yenə sehrli güzgüsünün qarşısına keçib soruşdu:

— Güzgü, güzgü, söylə mənə,
Kimdir ən gözəl bu ölkədə?

Bu dəfə güzgünün cavabı fərqli oldu:

— Siz çox gözəlsiniz, kraliçam. Amma Ağbəniz sizdən də gözəldir.

Kraliçanın üzü dəyişdi.

— Ağbəniz?!

Həmin gündən onun qəlbini qısqanclıq bürüdü. Ağbənizi sarayda görmək belə istəmirdi.

Bir gün ovçulardan birini yanına çağırıb dedi:

— Ağbənizi meşəyə apar. Onun bir daha saraya qayıtmasını istəmirəm.

Ovçu Ağbənizi götürüb meşəyə apardı. Meşənin dərinliyinə çatanda qız onun üzünə baxıb qorxa-qorxa soruşdu:

— Biz niyə bu qədər uzağa gəlmişik?

Ovçu Ağbənizin saf baxışlarını görəndə ona yazığı gəldi.

— Qaç, Ağbəniz! — dedi. — Buradan çox uzağa get və bir daha saraya qayıtma. Kraliça sənə pislik etmək istəyir.

Ağbəniz çox qorxdu.

— Bəs mən hara gedim?

— Meşə ilə irəlilə. Bəlkə özünə təhlükəsiz bir yer taparsan.

Ağbəniz ovçuya təşəkkür edib qaçmağa başladı.

O, ağacların arasından keçdi, daşlı yollarla getdi, kollara ilişdi. Hava yavaş-yavaş qaralırdı. Meşədə eşidilən hər xışıltı onu qorxudurdu.

Nəhayət, ağacların arasında balaca bir ev gördü.

— Görəsən, burada kim yaşayır? — deyə düşündü.

Qapını döydü.

Heç kim cavab vermədi.

Qapını yavaşca açıb içəri girdi.

Evdə hər şey qəribə dərəcədə balaca idi. Ortada balaca masa, masanın ətrafında yeddi balaca stul vardı. Masanın üstündə yeddi boşqab, yeddi qaşıq və yeddi balaca fincan düzülmüşdü.

O biri otaqda isə yan-yana düzülmüş yeddi balaca çarpayı vardı.

Ağbəniz bütün günü yol gəldiyindən çox yorulmuşdu. Bir az yemək yeyib çarpayılardan birinə uzandı və elə həmin dəqiqə yuxuya getdi.

Gecə düşəndə evin sahibləri qayıtdılar.

Onlar dağlarda işləyən yeddi cırtdan idi.

Birinci cırtdan evə girən kimi dayandı:

— Kimsə mənim stulumda oturub!

İkinci dedi:

— Mənim boşqabımdan da yeyiblər!

Üçüncü təəccübləndi:

— Mənim qaşığıma da toxunublar!

Beləcə, hamısı danışmağa başladı.

Birdən cırtdanlardan biri yataq otağına baxıb səsləndi:

— Bura gəlin! Tez olun!

Hamısı qaçıb otağa girdi.

Çarpayıda yatmış Ağbənizi görəndə heyrətdən gözləri böyüdü.

— Bu qız kimdir?

— Bura necə gəlib?

— Oyadaq?

Ən yaşlı cırtdan dedi:

— Yox, qoy yatsın. Görünür, çox yorulub.

Səhər Ağbəniz gözlərini açanda qarşısında ona baxan yeddi cırtdanı gördü.

— Aaa!

Qorxub yorğanı başına çəkdi.

Cırtdanlardan biri güldü:

— Qorxma! Biz sənə heç nə etməyəcəyik.

Ağbəniz yavaş-yavaş yorğanı aşağı saldı.

— Sən kimsən? — deyə soruşdular.

— Mənim adım Ağbənizdir.

Sonra başına gələn hər şeyi danışdı.

Cırtdanlar onu diqqətlə dinlədilər və dedilər:

— İstəsən, burada bizimlə qala bilərsən.

Ağbənizin gözləri sevincdən parıldadı.

— Doğrudan?

— Əlbəttə! Biz gündüz dağlarda işləyirik. Sən də burada özünü evindəki kimi hiss edə bilərsən. Amma bir şərtimiz var.

— Nədir?

— Evdə tək olanda qapını tanımadığın heç kimə açma!

Ağbəniz söz verdi.

Beləcə, onun yeni həyatı başladı.

Hər səhər cırtdanlar işə gedər, axşam isə evə qayıdardılar. Ağbəniz evi səliqəyə salar, yemək hazırlayar, həyətə qulluq edərdi. Axşamlar hamısı birlikdə masa arxasında oturub gün ərzində baş verənlərdən danışardılar.

Ağbəniz uzun müddətdən sonra özünü yenidən xoşbəxt hiss edirdi.

Amma sarayda kraliça yenə sehrli güzgüsünün qarşısına keçmişdi.

— Güzgü, güzgü, söylə mənə,
Kimdir ən gözəl bu ölkədə?

Güzgü cavab verdi:

— Siz çox gözəlsiniz, kraliçam. Amma yeddi dağın arxasında, yeddi cırtdanın evində yaşayan Ağbəniz sizdən də gözəldir.

Kraliça qəzəblə ayağa qalxdı.

— Deməli, o yaşayır!

Bu dəfə Ağbənizi özü tapmağa qərar verdi.

Sehrindən istifadə edib özünü yaşlı bir qadına bənzətdi və yeddi dağ aşaraq cırtdanların evinə gəldi.

Qapını döydü.

Ağbəniz pəncərədən baxdı.

— Kimsiniz?

— Gözəl əşyalar satıram, qızım.

Ağbəniz cırtdanların sözünü xatırlayıb qapını açmadı.

Kraliça bir müddət onu dilə tutmağa çalışsa da, bacarmadı və geri qayıtdı.

Ancaq təslim olmaq fikrində deyildi.

Başqa bir gün yenidən fərqli görkəmdə gəldi. Bu dəfə əlində çox gözəl bir daraq vardı.

Ağbəniz darağı bəyənsə də, yenə cırtdanların xəbərdarlığını xatırladı. Lakin yaşlı qadın o qədər mehriban danışdı ki, Ağbəniz sonunda ona inandı.

Daraq sehrli idi. Ağbənizin saçına toxunan kimi qız huşunu itirib yerə yıxıldı.

Axşam cırtdanlar evə qayıdanda onu tapdılar. Saçındakı qəribə darağı çıxaran kimi Ağbəniz gözlərini açdı.

— Sənə demədikmi qapını heç kimə açma? — cırtdanlar narahatlıqla dedilər.

Ağbəniz peşman halda başını aşağı saldı:

— Bağışlayın. Bir də belə etməyəcəyəm.

Lakin kraliça yenə güzgüdən Ağbənizin sağ olduğunu öyrəndi.

Bu dəfə o, çox hiyləgər bir plan qurdu.

Gözəl, qıpqırmızı bir alma hazırladı. Almanın bir tərəfi adi, digər tərəfi isə sehrli idi. Sonra kəndli qadın kimi geyinib yenidən cırtdanların evinə getdi.

— Alma istəyirsən, qızım? — deyə pəncərədən səsləndi.

— Yox, mən heç kimdən heç nə götürə bilmərəm.

— Məndən qorxursan? Bax, almanı iki yerə böləcəyəm. Yarısını mən yeyəcəyəm, yarısını sən.

Qadın almanın adi tərəfindən bir tikə yedi.

Ağbəniz düşündü:

— Əgər alma zərərli olsaydı, özü yeməzdi...

O, əlini pəncərədən uzadıb almanın o biri yarısını götürdü.

Bir dişlək alan kimi sehr öz təsirini göstərdi.

Ağbəniz yerə yıxıldı və dərin yuxuya getdi.

Axşam cırtdanlar qayıdanda nə qədər çalışsalar da, onu oyada bilmədilər.

Çox kədərləndilər.

Ağbəniz sanki yatmışdı. Üzü əvvəlki kimi gözəl, yanaqları yenə al-qırmızı idi.

Cırtdanlar onu torpağa tapşırmağa qıymadılar. Meşənin ən gözəl yerində onun üçün şüşədən bir yataq düzəltdilər və hər gün növbə ilə yanında gözətçi oldular.

Günlər, həftələr keçdi.

Bir gün həmin meşədən gənc bir şahzadə keçirdi. O, cırtdanlarla tanış oldu və onların kədərli olduğunu görüb səbəbini soruşdu.

Cırtdanlar Ağbənizin başına gələnləri danışdılar.

Şahzadə onu görmək istədi.

Ağbənizi görəndə heyrətləndi.

— O, elə bil yatır...

Cırtdanlar başlarını aşağı saldılar.

Ağbənizi başqa, daha gözəl bir yerə aparmaq qərarına gəldilər. Onu ehtiyatla qaldırıb yola düşəndə cırtdanlardan birinin ayağı ağac kökünə ilişdi.

Hamı bir anda büdrədi.

Elə həmin an Ağbənizin boğazında qalmış alma tikəsi yerindən çıxdı.

Ağbəniz dərindən nəfəs aldı.

Sonra gözlərini açdı.

— Mən... haradayam?

Cırtdanlar sevincdən qışqırdılar:

— Ağbəniz!

Hamısı onun başına yığışdı.

— Sən oyandın!

Ağbəniz dostlarını görəndə gülümsədi.

Şahzadə də çox sevindi.

Bir müddət sonra Ağbəniz onunla birlikdə saraya getdi. Orada hamı onu böyük sevinclə qarşıladı.

Ağbənizin ögey anasının hiylələri isə üzə çıxdı və o, artıq ona heç vaxt zərər verə bilmədi.

Ağbəniz yeddi cırtdanı da heç vaxt unutmadı. Tez-tez onların balaca evinə qonaq gedər, birlikdə keçirdikləri günləri xatırlayardılar.

O gündən sonra Ağbəniz bir şeyi heç vaxt unutmadı:

Gözəllik yalnız insanın üzündə deyil. Əsl gözəllik mehribanlıqda, mərhəmətdə və təmiz qəlbdədir.

Göydən üç alma düşdü: biri bu nağılı danışanın, biri dinləyənin, biri də qəlbi gözəl olan bütün uşaqların.